Vaak kom ik het tegen tijdens consultantopdrachten, bedrijven die vastzitten in een visie alleen omdat zij al jaren zo werken of doordat zij denken dat dit de enige “juiste” manier is. Een bepaalde vasthoudendheid is in mijn inziens een goede eigenschap voor een ondernemer of een verkoper, doch als dit vervalt tot koppigheid dan is er een probleem.

 

Waardoor ontstaat tunnelvisie

Regelmatig lees je in vacatures verkopers voor internationale functies, vaak is in het profiel de taal het belangrijkst, maar is dit zo? Een eerste stap vanuit België is vaak de Nederlandse markt immers de meeste Belgen spreken Nederlands, zeker de Vlamingen, een stukje gezamenlijke historie en het Benelux verdrag, bijna de voorloper van de EU, worden gezien als de succesfactor. Nederlanders en Vlamingen zijn het zelfde volk één pot nat. Wallonië is meer internationaal dan zaken doen met Nederland.

Op het moment dat men het woord apartheid hoort of leest gaan nekharen overeind staan, negatieve associaties met een tijdperk van onderdrukking komen boven. Maar deze apartheid bedoel ik niet; apartheid is hier bedoeld in een volledig andere context. De context in dit artikel is de Wet van Pareto of, zoals vaak beter bekend, de 80/20 regel.

Toen ik tien jaar geleden uit Nederland naar België kwam wonen viel mij één ding heel sterk op, de mensen spraken heel veel in de “wij” vorm. Natuurlijk is het “wij-gevoel” binnen een bedrijf of afdeling een droom van elke manager maar is “wij” altijd zo positief?