Ik las onlangs een verhaal over een man Alfred genaamd die de opportuniteit had zijn eigen overlijdensbericht te lezen. Blijkbaar hadden ze zich bij de lokale krant vergist en dachten ze dat hij gestorven was. Alfred was een filantroop die rijk werd door dynamiet uit te vinden in 1886. In zijn overlijdensbericht werd de dood van duizenden mensen gewijd aan zijn uitvinding. Hij was gechoqueerd en van streek over de harde manier waarop hij voorgesteld werd.

Alfred was vastbesloten om zijn publiek imago te verbeteren . Hij wou herinnerd worden als een man van de wetenschap en van vrede. Alfred stierf in 1896, en liet het grootste deel van zijn fortuin na om een fonds op te richten waarmee jaarlijks prijzen uitgereikt zouden worden voor verdiensten in de fysica, chemie, geneeskunde, psychologie, literatuur en wereld vrede.

Wat is zijn achternaam zal je je waarschijnlijk wel afvragen? Noble. Alfred Noble. De prijs die zijn naam draagt wordt jaarlijks uitgereikt sinds 1901. Voormalige winnaars van de prijs zijn onder andere: Moeder Theresea, Marthin Luther King. Jr. Albert Schweitzer, Henry Kissinger en Theodor Roosevelt.

Alfred deed een opmerkelijke poging om zijn naam te zuiveren. Een eeuw later associëren we zijn naam niet langer met vernieling maar met vrede. Wat zou er gebeurd zijn moest hij nooit zijn overlijdensbericht gelezen hebben? 

Ik geloof dat het nooit te laat is om je nalatenschap en je naam te verbeteren. In India interviewde een reporter Mahatma Ghandi. Hij vroeg Ghandi om zijn lezers een inspirerende boodschap mee te geven. Ghandi glimlachte en antwoorde, “Mijn leven is mijn boodschap!”

 Denk eens na over welke boodschap jij je medewerkers, vrienden en familie geeft. Anders dan Noble zal je misschien niet de kans krijgen om je eigen overlijdensbericht te lezen,maar je bevind je wel in de goede positie om een invloed uit te oefenen op wat het zal zeggen.

 Hoe wil jij herinnerd worden?